Terwijl het in Nederland het onderwerp van de dag is. Zelfs hele tv programma’s worden er aan gewijd. Is in Moldavië het hele woord dementie niet bekend.

Dat kunnen we ons toch niet voorstellen. Zodra je dementerend word krijg je de juiste zorg. Hier kwijnen mensen weg. Ze worden voor gek verklaard.
De afgelopen maanden mocht op serveren hoe de mensen in Moldavië reageert op iemand met dementie en hoe de dementerende reageert op de omgeving.
Dit leverde bij mij soms frustratie op. Ik zag het gebeuren maar kon niet ingrijpen omdat ik nog niet voldoende kon communiceren om uit te leggen dat het beter is om op een andere manier communiceren

Vaak stelde ik mezelf vaak de vraag hoe kan ik deze groepen helpen? Want het ging me zo aan hart als ik boosheid zag bij beide. De ene werd boos omdat ze de ander de zelfde vraag bleef stellen en de ander werd boos omdat ze niet begreep waarom er boos op haar vraag gereageerd werd.
Ik wilde iets doen. Ik merkte door te laten zien dat dat niet voldoende was.
Ik dacht dan wat zou ik in Nederland in zo’n situatie gedaan hebben? Maar ja in Nederland is het een stukje gemakkelijker om in te springen daar heb ik geen taalbarrière.
Ik stelde de vraag ook vaak aan God. En op een ochtend terwijl ik bezig was op de groep sprak God tegen mij dat ik presentaties moest gaan geven te beginnen over dementie. Ik voelde me meteen enthousiast maar ook angstig. Dat betekende dat ik uit moest gaan stappen. Uitstappen om voor groepen te gaan staan. Alle aandacht op mij gericht. Praten is geen probleem. Helemaal als het een onderwerp is waar ik enthousiast van wordt. Maar alle aandacht op mij. Dat geeft me bij de gedachte eraan geen fijn idee.
Het idee voor een presentatie bleef rond spoken in mijn hoofd en ook mijn collega ging steeds meer vragen stellen over het onderwerp.
Met een kloppend hart ben ik de volgende ochtend naar de manager toe gestapt want als het toch moet gebeuren dan maar zo snel mogelijk. De manager was gelijk vol enthousiasme en we hebben die ochtend nog een datum geprikt. Ook heeft ze iedereen gemobiliseerd (lees verplicht) om te komen.

Toen begon voor mij de voorbereiding. Wat vertel ik en hoe vertel ik het. Het moet niet te veel zijn want dan raken ze de aandacht kwijt en medische termen kan ik ook niet gebruiken want die kennen ze niet. Hoe meer ik me verdiepte in het onderwerp hoe enthousiaster ik werd.
Jaren lang mocht ik met deze doelgroep werken en ervaring doen. En nu mag ik dat delen met een groep waarbij het onderwerp nog niet bekend is.
O wat kwamen er veel herinneringen naar boven. Niet alleen de liefde ik van de mensen kreeg maar ook gebeurtenissen zoals mezelf opsluiten omdat er een boze bewoner achter me aan zat. Of een bewoner die alles op at wat hij tegen kwam. De gesprekken die ik met deze mensen mocht hebben. Het samen zingen van oude psalmen en andere liederen. Aan het werken met deze doelgroep zit ook een andere kant. Je bent er niet alleen voor de oudere maar ook voor familie. Die een luisterend oor nodig hebben. Want wat is het zwaar om je moeder of vader achter uit te zien gaan.

Zo stond ik op 12 april voor een groep collega’s. Onder het genot van een kop thee en zelf gebakken spaanplaat (cocoskoek) heb ik vol enthousiasme maar ook wat zenuwachtig mijn ervaring gedeeld. O ik heb het deze keer nog wel in het Nederlands gedaan en werd het vertaald.
Na afloop kwamen de vragen en de leuke reacties. Zelfs de volgende dag werd er nog over gepraat dat ze er zoveel aan hebben gehad.
Iedereen heeft het zo waardevol gevonden dat ze uitkijken naar de volgende presentatie communiceren met ouderen.

En ik? Ik heb van genoten. Eindelijk kon ik iets doen wat de beide groepen hoop ik dichterbij elkaar heeft gebracht. En de zenuwen die waren naar de eerste 2 zinnen helemaal weg.